„Fred og Þorri skora í kvöld.“ Svona hljóðuðu skilaboðin frá Adda í bankanum til fréttaritara Framsíðunnar síðdegis. „Svakalegt að vera berdreyminn í svona fótbolta“, bætti hann svo við. Spádómurinn rættist nánast fullkomlega. Fred skoraði nefnilega þorra markanna í kvöld – og raunar rétt rúmlega það. Meira um það síðar.
Fréttaritarinn fór í gegnum sunnudaginn, þrátt fyrir barnaafmæli og aðrar fjölskylduskyldur, með sólskinsglotti eftir sigur Framstelpna kvöldið áður þar sem gefið var opið veiðileyfi á bjórdæluna í fínumannastúkunni að leik loknum. Tíminn flaug og loks var orðið tímabært að tygja sig til brottfarar úr Hlíðunum. Leið 18 varð að sjálfsögðu fyrir valinu sem renndi í hlað í Dal draumanna hálftíma fyrir leik. Það var vindstrekkingur og hálfhryssingslegt, en fréttaritarinn lét þó stuttermabol og þunnan vindjakka duga. Merkilegt hvað september er kaldari en apríl á fótboltavöllum – óháð raunverulegri veðráttu.
Í fínumannaboðinu var urmull stórmenna. Siggi Tomm í essinu sínu og Þorbjörn Atli, enn dálítið framlágur eftir Víkingsleikinn en hresstist mjög þegar talið barst að smalaböku skjaldsveinsins. Þar sem hópurinn virtist einkum með hugann við sjónvarpsútsendingu frá einhverri golfkeppni í útlöndum var fréttaritarinn fljótur að hrökklast í almúgabar8una þar sem Valsarinn og hatursmaður einkabílsins Bjössi Teits sat við sama borð og Biskupinn. Merkilegt hvað marflatur Gull Lite í plastglasi getur smakkast vel í menningarlegum félagsskap. Rýnt var í byrjunarlið. Fram var án þjálfarans – með Rúnar í banni eftir rautt spjald í kjölfar réttarmorðsins í síðustu umferð. Viktor í marki. Sigurjón, Kyle og Þorri miðverðir. Halli og Kennie í bakvörðum. Israel aftastur á miðjunni með stystu miðlínu í heimi: Fred, Frey og Tibbling fyrir framan sig. Sænski táningurinn Jakob frá Svarfaðardal einn uppi á toppi.
Biskupinn, Garðar fyrrum sendiráðsbílstjóri í fínu stuttbuxunum sínum, Rabbi trymbill og annar sonurinn mynduðu glæsilega röð í stúkunni ásamt fréttaritaranum. Skjaldsveinninn var seinn og mætti ekki fyrr en í hálfleik. Það er ekkert á þennan mann treystandi!
Fyrsta korterið var leikurinn í jafnvægi og bæði lið kepptust um að ná undirtökunum á miðjunni. Eftir það urðum við ofaná. Hirtum alla seinni bolta og áttum ekki í miklum vandræðum með að brjóta niður tilraunir gestanna til að spila framávið. Í þessum leik áttust við tvö lið. Annað sem hafði ekki að neinu að keppa – hitt sem gat haldið í vonir um Íslandsmeistaratitil. Erfitt var að sjá hvort var hvort.
Fred stimplaði sig inn í leikinn eftir rétt tæpan stundarfjórðung þar sem hann skeiðaði upp völlinn en skot hans fór beint í fangið á Ömma í Valsmarkinu. (Ömmi er hér nafngreindur þrátt fyrir að vera á mála hjá Val, vegna þess að hann er okkar hold og blóð – reglurnar um nafnbirtingar leikmanna annarra liða eru mats- og geðþóttakenndar.) Þetta áttu ekki eftir að verða þeirra einu afskipti í leiknum.
Eftir rétt rúmar tuttugu mínútur steig einn Valsarinn hálfa leið upp úr öðrum skónum sínum. Í stað þess að klæða sig bara í snatri í skóinn, reif hann sig úr honum og hljóp í hringi, veifandi skæðum sínum framan í dómarann í því skyni að fá hann til að stöðva leikinn til að gefa pásu til að reima. Það tók um það bil fjórum sinnum lengri tíma en að fara bara í skóinn – og til að kóróna vitleysuna fengu Framarar tækifæri til að stilla upp meðan á skóreimuninni stóð. Boltinn barst til Tibblings sem lét vaða á markið – boltinn fór beint á Ögmund sem sló hann út í teiginn, þar kom Fred aðvífandi og skaut vandræðalaust í markhornið, 1:0. Skjaldsveinninn var enn ekki mættur en blessunarlega lumaði Garðar á varapela sem bjargaði því sem bjargað varð!
Eftir hálftímaleik gerði Fred atlögu að óopinberu Íslandsmeti Steinars Guðgeirssonar í fjölda skæra í vítateig andstæðinganna, í kjölfarið varð mikill darraðardans sem lauk með heiðarlegri bakfallsspyrnutilrauns Jakobs. Framarar voru að skapa alls konar usla í vörn drengjanna hans séra slaufaðs.
Nokkrum mínútum síðar komst Halli í prýðilegt færi en þrumaði yfir. Það var þó ekki eins og Framarar sætu einir að færunum. Þannig sofnaði Framvörnin á verðinum beint í kjölfarið af skoti Halla, einn Valsarinn var nánast sloppinn í gegn en Kyle átti hetjutæklingu úr smiðju Alexanders Pettersons.
Tvö síðustu færi fyrri hálfleiks féllu í okkar hlut. Freyr var nærri búinn að ná að hirða snjalla sendingu frá Fred og á lokamínútunni átti Kennie skot sem Ögmundur greip án mikilla vandræða.
Í hléi í Bar8unni létu nokkrir Valsmenn sjá sig, má þar nefna uppstandsgrínarann Jóhann Alfreð og Stíg RÚV-fréttamann. Þeir voru hins vegar alltof bljúgir til að neitt gaman væri að stríða þeim. Viðurkenndu sem var að þeirra menn ættu ekkert í miðjuna hjá Fram að gera og erfitt væri að sjá að þeirra menn væru að berjast um titil. Fréttaritarinn var næstum farinn að kenna í brjóst um þá. En bara næstum.
Í seinni hálfleik var skjaldsveinninn loksins mættur. Það tók tíma að koma sér niður í stúkuna og enn lengri að fara til sætanna. Í millitíðinni höfðu Framarar átt flotta sóknarlotu. Brotið var fruntalega á Jakobi í miðjunni, en dómarinn beitti hagnaði. Kennie átti fína sendingu á Fred sem tók sér góðan tíma og setti boltann svo í fallegum boga upp í markhornið, 2:0 og brasilíska undrið komið rækilega á blað!
Þrátt fyrir að leika gegn sterkum mótvindi í seinni hálfleik áttu Framarar ekki í vandræðum með að halda þessu forskoti og Fred var líklegri til að fullkomna þrennuna en Valur að minnka muninn. Helsta leikaðferð Vals fólst í því að hrinda Viktori í öllum hornspyrnum.
Á 68. mínútu kom fyrsta skiptingin. Jakob, sem hafði hlaupið og djöflast allan leikinn, fór útaf fyrir Róbert sem átti fína innkomu og var nætti því að skora þegar korter var eftir. Valsmenn urðu sífellt örvæntingarfyllri og fóru að færa sig framar á völlinn. Sóknarlotur þeirra voru flestar bragðdaufar en sáralitlu mátti þó muna þegar Viktor náði á einhvern óskiljanlegan hátt að sópa skalla af örstuttu færi framhjá markinu.
Már kom inná fyrir Tibbling þegar fimm mínútur voru eftir og Mingi fyrir Frey á lokamínútunni. Tíminn rann svo hægt og bítandi út. Glæsilegur sigur!
Fred var skiljanlega valinn maður leiksins, en margir aðrir verðskulda hrós. Tibbling og Freyr voru frábærir á miðjunni. Israel var virkilega traustur í sínu hlutverki, annan leikinn í röð. Kennie hljóp linnulaust og tókst einhvern veginn að sleppa við gult spjald þrátt fyrir að hafa ítrekað farið alveg að ystu mörkum. Viktor var líka afbragðsgóður og á alla samúð fréttaritarans fyrir að hafa þurft að þola barsmíðar og áreiti frá sóknarmönnum Vals frá fyrstu mínútu.
Mikið er nú gaman að vinna Val í fótbolta. Og mikið er nú gaman að spilla fyrir öðrum í meistarabaráttu. Rúnar Kristinsson hefur ekki legið á þeirri skoðun sinni að úrslitakeppni Íslandsmótsins væri til óþurftar, en við sáum kannski ekki fyrir að hann myndi beinlínis reyna að eyðileggja úrslitakeppnina með þessum hætti! Næsta skref er að vinna Blika í Kópavogi um næstu helgi og auka enn á þjáningar þeirra. Fréttaritarinn mætir rallhálfur frá Skotlandi í þann leik.
Stefán Pálsson