Bumbubelgir á miðjum aldri muna vel eftir viðureignum Fram og Vals í lok áttunda áratugarins, þetta voru aðal klúbbarnir, innihéldu aðal stjörnurnar, saklausari tímar áður en Júrópeningar fóru að gildishlaða smáklúbba um of. Allar góðar vættir geta enn í dag ornað sér við 3-2 leikinn 1990, þar sem við vorum tveimur mörkum undir og tryggðum okkur titilinn með þremur mörkum í síðari hálfleik. En lífið er táradalur og enn situr í mér einhver bikarleikur nokkru fyrr, eða sama ár, þar sem við töpuðum ósanngjarnt á Hlíðarenda (man enn hvar ég stóð í malarstúkunni). Ohh – nú væri gott að fletta upp í bókum Víðis Sigurðssonar í bókasafninu hans Stebba Páls, þar sem KSÍ vefurinn hjálpar manni ekkert við að rifja upp gamlar perlur eða ýfa upp sárar minningar.
Hvar er annars Stebbi Páls, maðurinn sem er í framboði fyrir Vinstrið og á að sækja allar fjöldasamkomur sem þessar, núna rétt fyrir kosningar. Hann hefði getað potað í einhverja valsara, skrifað hnyttna leiklýsingu þar sem fokdýru liði þeirra og mannýgum þjálfara væri hampað í hvívetna, fyrir utan að búa í túnfæti Hlíðarenda. En nei, tóndaufur kosningastjóri hafði bókað hann annað og þar við sat, Stefán, sem er víst 80% inni samkvæmt síðustu tölum þurfti víst að kokka ofan í friðarsinna í kveld og stelast til að horfa á leikinn á síðu 390 á textavarpinu. Það sem gerir þetta enn undarlegra er að Stefán kann bara að steikja þverskorinn kjötbúðing. Fyrir vikið tók Skúli Helga öll laus atkvæði yfir til sín í kveld, en samkvæmt könnunum eru 93% líkur á að hann sé inni. Okkur veitir ekkert af fleiri Frömmurum í borgarstjórn.
Fyrir leik var blásið til alvöru upphitunar þar sem goðsagnir félaganna hituðu upp í pallborðsumræðum sem Þorkell Gunnar Sigurbjörnsson átti að stýra, en Kristján Freyr tók við keflinu vegna veikinda og stýrði af festu, á meðan hægt var að graðga í sig lambakjöti og bernaise af hlaðborði. Áður en við snúum okkur að pallborðinu, þá þurfum við aðeins að tala um fílinn í herberginu, hvernig bernaise (oft kölluð bernes til einföldunar) sósan tók yfir allt kjetmeti á landinu og má ekki vera kjöttuttla á boðstólnum án þess að hún sé böðuð í bernaise sósu. Bernaise sósa á rætur sínar í franskri matargerð og er skyld Hollandaise sósunni, en fær sitt sérstaka karakterbragð frá fáfnisgrasi, ediki og pipar. Upphaflega uppskriftin inniheldur eggjarauður, smjer og essens ásamt fyrrnefndum hráefnum, en mæjónes útgáfan sem er núna yfir og alltumlykjandi, inniheldur…tja, mæjónes. Þetta er efni í a.m.k. eina doktorsritgerð fyrir matarsagnfræðinga framtíðarinnar, hvernig bernesinn tók allt yfir og pipar- og hvítlaukssósurnar lutu í gras.
Pallborðið var fínt og var vel mætt og stóðu Pétur Ormslev, Almarr Ormarsson og Jóhann Alfreð sig með príði og var ekki töluð vitleysan þar. Ekki voru margir Valmenn mættir enda standa hand- og körfuboltadeildirnar þeirra í stórræðum og er búið að vera fullt starf að vera Valsari að undanförnu. Allir og ömmur þeirra voru mætt á leikinn í bláa hlutanum; Guðjónsen klanið komplett, Addi í bankanum, Kjarri tannlæknir, Binni Hjartar, frú Ragnheiður og svo mætti lengi telja, allir nema Stebbi Páls.
Gengi liðanna fram eftir móti hefur verið nokkuð svipað, þó svo að spekingarnir séu ekki vissir um vegferð Vals, eru þeir allir sammála um að lið Fram sé heitara en kreditkort borgarstjóra um þessar mundir. Bæði lið hafa unnið FH og ÍBV, en náð að tapa fyrir liði Þórs. Valsmenn töpuðu illa fyrir kr á heimavelli í síðustu umferð, á meðan Fram vann seiglusigur í Hafnarfirðinum, og það á grasi.
Byrjunarliðið var eins, líklega þriðja leikinn í röð eftir að Fred náði fullri heilsu. Þið þekkið þetta; Sigurjón, Kyle og Þorri aftast, Halli og Kennie í vængbakvörðum, Simon þar fyrir framan og svo Fred og Ægir Jarl inná miðjunni og Vuk og Atli Þór frammi.
Allt var eins og það átti að vera í upphafi leiks, gott veður, Geiramenn í fantaformi með helstu slagarana tilbúna, Kristján Freyr búinn að skipta yfir á trommurnar eftir pallborðið og stemmingin almennt góð. Eftir snarpa byrjun okkar manna þá skoruðu Valsmenn eftir rúma mínútu eftir vonda aukaspyrnu frá Fred og enn verri þversendingu frá Simon.
En Framliðið lagðist á Valsmenn og hélt þeim í spennitreyju þar til vörnin gaf sig og Vuk vann boltann, kom honum yfir á Atla Þór sem sendi Kennie í gegn og bæng. Markapelinn á loft og allir sáttir.
En pelinn var varla búinn að skila sér aftur til eigandans þegar Valsmenn voru búnir að skora aftur á 14 mín. Þar fór sending og hlaup saman og skyndilega var allt orðið fremur súrt aftur.
Það sem eftir var hálfleiksins gerðu Frammarar vel í að leggjast hátt á Valsliðið en fyrir vikið var liðið nokkuð fáliðað til baka og áttu Valsarar einhverja sénsa á að gera eitthvað með það. Við fengum endalaus horn og nokkra skotsénsa en Valsmenn hentu sér fyrir allt og svo er þessi markmaður þeirra alveg ágætur, svo því sé haldið til haga. Rétt fyrir hálfleikinn átti Viktor Freyr vörslu umferðarinnar er einn Valsarinn var kominn í gegn, Framliðar geystust upp völlinn og einn Valsari ákvað að sparka Atla Þór niður í teignum og gat dómarinn ekkert gert annað en að dæma víti. Simon Tibbling skoraði af öryggi og allt varð fallegra aftur. Í uppbótartíma áttum við eitt færi til, en Kennie náði ekki nægilega góðu skoti.
Hálfleikur í þessum stórskemmtilega leik, þar sem maður var viss um að þjálfararnir væru með nokkuð svipaða hálfleiksræðu, „hættið að opna ykkur svona mikið baka til“. Samt byrjaði seinni hálfleikur með miklum látum, þar sem bæði lið áttu góð færi. Fyrst áttu Valsarar færi sem Viktor varði auðveldlega, en örstuttu síðar átti Atli Þór gott skot eftir undirbúning Vuk, enn þá var varið.
Eftir þetta róaðist leikurinn nokkuð, en við vorum alltaf með frumkvæðið. Eftir klukkutíma ákvað einn Valsarinn að strauja Kennie, enginn veit nema dómarinn hvers vegna þetta var ekki gult spjald og var Kennie ekki alveg heill heilsu eftir þessa árás. Stuttu seinna ákvað þessi sami Valsari að nú væri hann með frítt spil og sparkaði Fred niður, en reyndar var hann verðlaunaður með gulu korti fyrir það, sem hefði auðvitað átt að vera seinna gula.
Áfram var barist og gerði Fred allt rétt eftir 70 mín en allt kom fyrir ekki, enn varði þessi markmaður þeirra. Stuttu síðar kom fyrsta skipting okkar er Freyr kom inná fyrir Atla Þór og var Freyr líflegur það sem eftir lifði leiks. Valsmenn reyndu að hægja á leiknum og virtust hafa endalausar skiptingar.
Þegar 15 mín lifðu leiks var mikill atgangur fyrir framan Valsmarkið sem endaði með því að Kennie potaði boltanum inn og allt trylltist. Þá flautaði dómarinn brot, en það virtist nú ekki vera mikið í þessu.
Þegar um 10 mín voru eftir kom Byström inná fyrir Fred, sem var alveg búinn á því enda búinn að skila frábæru dagsverki. Eftir nokkrar hornspyrnur okkar virtist leikurinn vera að fjara út. Már kom inn fyrir Vuk og aðeins var bætt fjórum mínútum við leiktímann, þrátt fyrir allmargar skiptingar og hnjask.
Um það bil þegar þessar fjórar mínútur voru að renna sitt skeið, hægðist allt í einu á tímanum eins og í Matrix myndinni. Kyle gaf fyrir á Jakob Byström, sem gaf sér góðan tíma í að taka á móti boltanum, leggja hann vandlega fyrir sig og þruma honum í samskeytin. Allt sprakk, allir görguðu, allir dönsuðu, allir föðmuðust – þvílíkt mark, þvílík stund, þvílík stund að vera Frammari, þvílík stund að vera Frammari og á staðnum…
Hvað getur maður sagt eftir svona kveld, þar sem allt var fullkomið; maturinn, mætingin, frammistaðan og stuðningurinn. Sjáumst á næsta leik..
Valur Norðri.
Fullt af skemmtilegum myndum frá KST hérna: https://www.flickr.com/photos/99255499@N07/albums/72177720333539775/