Árið 1997 lék Melissa Joan Hart, þá þegar kunn fyrir hlutverk sitt sem táningsnornin Sabrina í samnefndum sjónvarpsþáttum, aðalhlutverkið í sjónvarpsmyndinni „Two came back“. Hún fjallaði um fimm ungmenni sem lögðu af stað í leiðangur á snekkju í Kyrrahafinu. Nafnið ljóstraði óþarflega miklu upp og áhorfendur biðu þolinmóðir eftir því að persónurnar hyrfu ein af annarri í sjóinn eða hákarlskjaft í öfugri mikilvægisröð. Þegar bara tvö voru eftir – og aðalstjarnan þar á meðal – var nokkuð ljóst að síðustu tuttugu mínúturnar yrðu tíðindalitlar. Two came back er stórkostlegt dæmi um kvikmyndaupplifun þar sem sjálft ferðalagið – frekar en áfangastaðurinn – er aðalatriðið.
Þú þurftir að vera gallharður aðdáandi Melissu Joan Hart til að berja þig í gegnum skútuhamfaramyndina. Sama gilti líklega um viðureign Fram og FH í kvöld. Hún var aðeins fyrir innvígða.
Fréttaritari Framsíðunnar var farinn að búa sig undir að taka stóra gula bílinn í Dal draumanna þegar Kristján Freyr hafði samband og bauð fram bílfar. Hann hafði skilið trommusettið eftir uppfrá á leiknum í gær og bjó sig nú undir að sækja það. Boðið var þegið með þökkin og fyrsta bauk slátrað á leiðinni í efri byggðir á stór-Bauhaus svæðinu. Þeir Knold og Tot mættu í góðum tíma í fínumannaboðið, þar sem bornar voru fram mexíkóskar kjötlokur. Fyrir leik höfðu borist þær gleðifregnir að Vuk, Róbert og Halli hefðu allir framlengt samninga sína við félagið. Þeir voru í byrjunarliðinu sem var á þessa leið: Viktor í marki. Kennie , Sigurjón og Þorri miðverðir. Már og Halli bakverðir. Ægir, Freyr og Fred á miðjunni. Róbert og Vuk frammi. Hörkulið.
Það var prýðisvel mætt í stúkuna miðað við árstíma, enda bongóblíða og steikjandi hiti. Í fjarveru skjaldsveinsins og Rabba tyllti Fréttaritarinn sér í röðinni fyrir aftan Geiramenn og Kristján á trommunum en við hliðina á Hauki pabba Róberts. Þemað: fréttaritarinn situr við hliðina á foreldrum leikmanna heldur áfram! Gula vestið var í sínum stað. Leikir Fram og FH eru mögulega þeir fagurfræðilega fullkomnustu í íslenskum fótbolta – þar sem bláhvíti Frambúningurinn og svarthvíti FH-búningurinn mynda fullkomnar andstæður.
Leikurinn byrjaði dauflega – ekki ósvipað og snekkjusiglingarmynd Melissu Joan Hart. Enginn datt í sjóinn fyrsta hálftímann. Már fékk hálffæri eftir tólf mínútur en lúðraði hátt yfir. Eftir stundarfjórðungsleik fengu gestirnir tvö ágæt færi með stuttu millibil – þetta var þeirra skásti kafli í leiknum og fjaraði fljótlega út. Þegar nærri tuttugu mínútur voru liðnar tóku Framarar völdinn. Fred og Már sköpuðu gott færi sem hvorki Róbert né Vuk náðu að nýta. Í horninu í kjölfarið áttu bæði Ægir Jarl og Freyr ágæt skot að marki en Hafnfirðingar vörðust ágætlega. Á 24. mínútu fékk Ægir Jarl boltann á fjærstöng eftir hörkuhornspyrnu en náði ekki að skora. Vuk missti naumlega af ágætis sendingu frá Fred og Kennie komst í tvígang í færi. Besta sóknin í fyrri hálfleik kom þó þegar Fred átti snilldarsendingu fyrir markið en Róbert – sem var frískastur okkar manna í dag og mögulega maður leiksins – skallaði framhjá. Á lokamínútu fyrri hálfleiks hreinsuðu FH-ingar svo á marklínu eftir hornspyrnu sem kom eftir harða hríð frá Mása.
Stemningin í almenningnum í Bar8unni var blendin í hléi. Stuðningsmaður ÍBV sem hafði verið dreginn á leikinn af vinum sínum barmaði sér hástöfum og sagði þetta leiðinlegasta leik sem hann hefði nokkru sinni séð. Þetta voru augljóslega ýkjur frá mannin sem alist hafði upp við að horfa á leiki með bæjarstjóranum hálslausa. En þetta var samt ekki alveg úr lausu lofti gripið. Seinni hálfleikur hlyti að verða líflegri!
Fréttaritarinn var mættur í sæti sitt eftir hlé á undan trymblinum og Geiramönum og sá FH-inga ná sínu besta færi í leiknum á upphafsmínútunni, þar sem þeir þrumuðu yfir af örstuttu færi. Við tók tíðindalítil stöðubarátta næsta stundarfjórðunginn þar sem sáralítið gerðist. Kristófer kom inná fyrir Mása á 58. mínútu. Fjórum mínútum síðar fengu gestirnir sitt seinna dauðafæri eftir stórhættulega hornspyrnu. Beint í kjölfar þess skeiðaði Vuk upp völlinn, lék á hvern andstæðinginn á fætur öðrum og endaði loks með skoti sem varið var í horn.
Þegar seinni hálfleikur var akkúratt hálfnaður skoraði Kennie stórkostlegt mark sem söng í vinklinum, en rangstöðuflaggið var komið á loft – líklega réttilega. Beint í kjölfarið kom Jakob inná fyrir Vuk.
FH fékk tvö næstu færi – í annað skiptið þurfti Viktor að taka á hinum stóra sínum, enda líklega sá maður sem fór næst Róberti í að verðskulda titilinn maður leiksins. Dauðafæri leiksins kom svo á 82. mínútu eftir frábært upphlaup Róberts sem átti örlítið of fasta þversendingu á Jakob sem náði ekki að pota boltanum í tómt markið. Eftir þetta datt botninn úr leiknum og einhvern veginn komst dómarateymið að þeirri niðurstöðu að ekki þyrfti að bæta nema þremur mínútum við þegar átta hefðu verið nær sanni miðað við meiðsli og fjölda skiptinga. Skipti það öllu? Nei, líklega ekki. Leikurinn var með markalaust jafntefli párað út um allt. FH væri í stórkostlegum málum en tveggja stiga reglan hefði ekki verið innleidd árið 1984! Fram er því stigi á eftir KR í æsilegum slag um annað sætið í deildinni. Nú er bara að standa í lappirnar í Eyjum í miðri Þjóðhátíð.
Stefán Pálsson