Einu sinni var tónlist góð. Það var á furðu þröngu árabili undir lok níunda áratugarins og í byrjun þess tíunda. Þar á undan var ekkert nema blöðrupopp og þar á eftir ömurðardiskó eða rapp. En í örfá ár var samin almennileg tónlist, þar sem heróínsjúklingar sungu um táningsangist. Þessar hljómsveitir björguðu geðheilsu okkar X-kynslóðarbarnanna, en sólunduðu öllu sínu fé í augnskugga og hörð fíkniefni. Enginn var með viðbótarlífeyrissparnað.
Fyrir vikið er nú komið að skuldadögum. Ráðsetta miðaldrafólkinu, sem er löngu komið í golfið og öldungablakið og hefur komið ár sinni vel fyrir borð, ber nú siðferðisleg skylda til að framfleyta rokkgoðum æskuáranna í ellinni. Það gerum við með því að kaupa fokdýra tónleikamiða á gömlu brýnin – helst í útlandinu til að fokka upp vöruskiptajöfnuðinum í leiðinni. Skjaldsveinninn Valur Norðri er ekki maður sem bregst skyldum sínum. Þess vegna var hann á vísum stað þegar Framarar héldu á Skagann í kvöld… á Cure-tónleikum í Dyflinni.
Fréttaritarinn, Rabbi trymbill og Kristján hnífsdalstrymbil (það hefði gert mjög mikið fyrir flæðið í þessum leikskýrslum ef annar þeirra hefði t.d. spilað á bassa) héldu hins vegar saman upp á Skipaskaga, í litlu rauðu rafmagnsdós Fréttaritarans. Rennt var í hlað fimmtán mínútum fyrir leik, sem mátti ekki seinna vera þar sem miðasöluforritið Stubbur var í tómu rugli. Mögulega borgaði Fréttaritarinn fjórfalt fyrir miðann – en það hefði þó samt verið hverrar krónu virði!
Liðsuppstillingin lá fyrir í Kollafirðinum. Halli var í banni og Kyle ennþá meiddur. Viktor stóð því í markinu að venju, Sigurjón, Þorri og Kennie í öftustu varnarlínu. Már og Israel í bakvörðum, Ægir Jarl aftastur á miðjunni með Frey og Fred fyrir framan sig. Atli og Róbert frammi. Varamannabekkurinn ógnarsterkur.
Framarar mættu vel og alltof langt mál væri að neimdroppa mannskapinn. Veðrið var hið besta og grasvöllurinn leit frábærlega út. Það er alltaf stemning þegar ÍA og Fram mætast í Ríkharðs Jónssonar-slagnum.
Hafi menn haft áhyggjur af því að skellurinn í síðasta leik sæti í okkar mönnum, ruku þær fljótt út í veður og vind. Framarar komu miklu sterkari til leiks og eftir fyrsta stundarfjórðunginn fór Fréttaritarinn að velta því fyrir sér hvort nokkur ritfangaverslun væri á Skaganum – minnisbókinn fylltist hratt.
Strax á áttundu mínútu átti Freyr glæsilega sendingu út á kant á Mása sem sendi fyrir markið á Fred sem átti skalla í hornið niðri, en markvörður ÍA varði vel. Úr hornspyrnunni í kjölfarið átti Sigurjón langan skalla sem virtist ætla að svífa löturhægt í fjærhornið en Kennie var dæmdur brotlegur á markverðinum fyrir litlar sakir. Enn leið mínúta uns skot frá Róberti var varið framhjá og eftir hornspyrnuna virtist Kennie fá frían skalla framhjá o.s.frv., o.s.frv…
Róbert og Atli virtust geta splundrað Skagavörninni að vild í þessum fyrsta leikhluta og það var einmitt eftir glæsilegan samleik þeirra tveggja – og þá sérstaklega frábærlega
netta afgreiðslu Atla sem Framarar tóku forystuna, 0:1 á 20. mínútu. Ferðalangarnir þrír stukku á fætur og fögnuðu tryllingslega, en uppgötvuðu um leið að markafleygurinn góði væri væntanlega í Dyflinni, eftir að hafa verið notaður til að fagna hverri vísun í kvíða og öryggisleysi. Hnífsdalstrymbillinn lumaði á öðru og næstum eins góðu: pakka af Fisherman´s Friend með klósetthreinsis- og skógarberjabragði sem látinn var gegna sama hlutverki.
Salmíakstafla sjómannsvinarins var varla farin að bráðna á tungunni þegar komið var að skammti númer tvö. Tveimur mínútum eftir mark nr. eitt kom mark nr. tvö. Löng sending í gegnum ÍA-vörnina virtist ætla að fara aftur fyrir endamörk. Róbert var á öðru máli og hljóp eins og Daley Thompson (sláið honum upp á Wikipediu) á eftir boltanum. Skagamarkvörðurinn hikaði aðeins of lengi og renndi sér svo út á móti og felldi Róbert, sem líklega var búinn að missa boltann of langt frá sér. Vítaspyrna. Atli fór á punktinn og gladdi hið gamla hjarta Fréttaritarans með því að sleppa öllum stælum – heldur sparka bara þéttingsfast. Það er alltaf best. 0:2 og yfirburðir okkar algjörir.
Áður en hálftími var á klukkunni höfðu þeir Atli og Róbert báðir getað bætt við þriðja markinu. Á Fótbolta-punktur-net voru þeir kumpánar valdir menn leiksins og byggt á fyrri hálfleiknum einum og sér liggur það nokkuð nærri lagi. Freyr var þó ekki síður öflugur og hefði hæglega getað skorað þegar hann vann boltann af aftasta Skagamanni vel inni á vallarhelmingi Fram og tók eitt af sínum frægu hlaupum. Undir lok hálfleiksins tóku Framarar að bakka lítillega og fyrstu Skagafærin litu dagsins ljós, en heimamenn sköpuðu sjaldnast hættu nema með krossum fyrir markið – en þá gat líka allt verið í voða.
Flautað var til leikhlés og leiðin lá í myrkrakompu Skagamanna sem gengur undir nafninu Akraborgin. Þar var boðið upp á heiðarlega fótboltaborgara – auðvitað enga Framborgara, en alveg þokkalega engu að síður.
Fram hefur verið margt betur gefið í ár en að halda hreinu í leikjum sínum. Það er af sem áður var þegar Framlið Rúnars Kristinssonar var með svarta beltið í að drepa niður leiki og verja forystu. Akranes í lok júní var alls ekki slæmur tími til að rifja upp gamla takta og leita í gömlu gildin.
Seinni hálfleikur var ólíkt tíðindaminni en sá fyrri. Það fyrsta sem rataði í minnisbókina var skemmtilegur flugskalli Viktors markvarðar lengst úti á velli á 49. mínútu. Minna skemmtilegt var fimm mínútum síðar þegar dómari leiksins lét það óátalið að framherji Skagamanna sparkaði í hausinn á Viktori. Leikur sem hafði verið frekar prúðmannlega leikinn varð hratt grófari og pirringsstigið hækkaði, ekki hvað síst vegna misræmis í dómum.
Eftir darraðardans í Skagavörninni á 56. mínútu sópaði Már boltanum yfir úr góðu færi. Mási var virkilega góður í kvöld og verðskuldar hrós – ásamt Israel sem átti einn sinn besta leik í Framtreyjunni og leysti hornspyrnurnar afar vel í fjarveru Halla. Fyrsta skiptingin kom svo á 57. mínútu þegar Jakob kom inná fyrir Atla.
Upp úr miðjum seinni hálfleik var leikurinn farinn að snúast meira og meira upp í slagsmál og stympingar. Fram fékk fáein hálffæri á meðan Skaginn var meira með boltann en skapaði sáralítið. Þegar kortér var eftir fóru svo þeir Róbert og Fred af velli en Vuk og Baddi komu inná í staðinn. Litlu mátti muna að Vuk skoraði úr fyrstu snertingu en skalli hans fór framhjá.
Freyr fékk að lokum hvíldina á 86. mínútu þegar Tibbling leysti hann af hólmi. Gott hefði verið að fá hann fyrr inná, því þá fyrst fóru Framarar að þora að halda boltanum lengur en í örfáar snertingar – en auðvitað skilur maður það vel að þjálfarateymið vilji ekki taka neina áhættu með sænsku þjóðargersemina. Í blálokin komust Skagamenn í tvö hörkufæri en Viktor kórónaði góðan leik sinn með fínum vörslum.
Frábær sigur á erfiðum útivelli gegn liði sem á vafalítið eftir að mæta okkur í efri hluta úrslitakeppninnar. Stigin dýrmæt og hreina markið gott. Maður leiksins að mati Fréttaritarans var þó Ægir Jarl sem var gríðarlega öflugur á miðjunni. Sjáumst næst í Keflavík eftir vikutíma.
Stefán Pálsson