Árið 1986 sendi Lucasfilm, framleiðslufyrirtæki George Lucas, frá sér kvikmyndina um öndina Hávarð (e. Howard the Duck). Flest sem Lucas snerti á þessum árum varð að gulli, en að þessu sinni var hlutum öðruvísi farið. Myndin fjallaði um samnefnda önd með mannlega eiginleika á fjarlægri plánetu sem dularfullum hætti er flutt til Jarðar þar sem hún öðlast vináttu fallegrar stúlku og saman bjarga þau veröldinni frá sturluðum vísindamanni. Þrátt fyrir pottþéttan söguþráð floppaði myndin ævintýralega. Hún var af sumum kölluð versta kvikmynd sem gerð hefur verið. Öllum áformum um framhaldsmynd var sópað undir teppið og öndin Hávarður gufaði upp líkt og svo margar dægurflugur níunda áratugarins og enginn vissi hvað um hann hefði orðið… þar til í kvöld!
Fréttaritari Framsíðunnar vissi ekki hvað á hann stóð veðrið þegar hann mætti á heimavöll Aftureldingar í kvöld – altso, í óeiginlegri merkingu þessa orðtaks. Í eiginlegu merkingunni var svarið augljóst: það var einfaldlega blankalogn, hlýtt en örlaði fyrir súld sem hótaði að verða einhvað meira. Undir dúndrandi stuðningslagi, líklega fluttu af Gildrunni, þar sem rímorðin voru „Afturelding“ og „elding“ (Jónas Hallgrímsson grætur í nóttinni) mátti sjá fiðrað og búttað lukkudýr Ungmennafélagsins í rauðri liðstreyju en berrassað að neðan. Þar var ljóslifandi komin öndin Hávarður! Frábært að sjá að hann sé að ná vopnum sínum að nýju, þótt það að þykjast vera kjúklingur hjá fótboltaliði í Mosfellsbæ verði að teljast ansi djúpur botn hjá Hollívúddstjörnu.
Það sigldur maður sem mætti á Ragnheiðar Ríkharðsdóttur-slaginn að þessu sinni. Fréttaritarinn hefur varið síðustu tveimur vikum í að sleikja sól í Portúgal, éta kolkrabba og risarækjur og drekka báðar bjórtegundir landsins. Á meðan hafa meðreiðarsveinarnir þurft að taka Framvaktina – Skjaldsveinninn og trymblarnir tveir – og því ekki skrítið að þeir hafi þurft að skella sér í húsmæðraorlof. Það var þó valinn maður í hverju rúmi í sætaröð Fréttaritarans. Addi úr bankanum, foreldrar bæði Þorra og Halla sem og Kjarri tannlæknir. Þegar líða tók á leikinn slógust Ívar Guðjóns og Auðun Georg í hópinn. Brynjólfur biskup og fulltrúi Coventry-veldisins á Íslandi voru í röðinni fyrir aftan.
Tvær breytingar voru gerðar á Framliðinu frá síðasta leik. Freyr og Israel fóru á bekkinn en Þorri og Már komu inn. Viktor að sjálfsögðu í marki, Kyle Sigurjón og Þorri í öftustu varnarlínu með Kennie og Halla í bakvörðunum. Már, Fred og Tibbling á miðjunni. Vuk og Róbert frammi.
Líkt og bikarleikur sömu liða á sama velli fyrr í sumar, þá var allt í járnum í þessari viðureign. Liðin fóru sér hægt og gekk illa að finna glufur á vörn hinna. Ekki hjálpaði til að dómari leiksins tók þann pólinn í hæðina að leyfa mikið af óþarfahrindingum og smábrotum sem varð bara til þess að hækka pirringsstigið á leikmönnum og áhorfendum. Annars heyrðist sáralítið í stuðningsmönnum beggja liða. Engar trommur voru á vellinum og litlir tilburðir til þess að syngja baráttusöngva. Á ég að trúa því að öndin Hávarður ætli líka að tanka í þessu hlutverki?
Smá líf hljóp í leikinn á 12. mínútu þegar Þorri átti góða sendingu fram á Róbert sem skeiðaði framhjá öllum, þar með talið markverðinum sem var í skógarferð, en í stað þess að reyna að ná skoti með vinstri úr þröngri stöðu á tómt markið reyndi hann að koma boltanum yfir á hægri og missti hann að lokum útaf. Bjartsýnisleg langskot, sem oftast rötuðu beint á markvörð heimamanna var það sem helst bar til tíðinda næsta kastið, fyrir utan kostulega uppákomu þegar Þorri var með boltann nokkuð fyrir utan teig en engum varnarmanni virtist hugkvæmast að fara í hann, uns okkar maður var kominn í upplagt skotfæri í miðjum vítateignum en var þá orðinn svo undrandi á þessari dularfullu gestrisni að hann reyndi frekar slappa sendingu á samherja sem skilaði engu.
Hinu megin á vellinum fengu heimamenn nokkur hálffæri og í eitt skiptið fleygði Vuk sér af harðfylgi fyrir skot sem hefði getað reynst hættulegt. Eina dauðafæri leiksins kom þó á markamínútunni eftir að dómarinn hafði (ekki í eina skiptið í leiknum) flækst fyrir leikmanni Fram sem missti boltann og skruggufljótur Mosfellingur brunaði fram en Viktor varði með fótunum.
Vallarþulur tilkynnti í hléi að unnt væri að kaupa hressandi veigar í nálægu félagsheimili rétt við hliðina á KFC. Svo ölþyrstur var Fréttaritarinn ekki og þess utan á bíl, svo leikhléið fór í að rabba við aðra Framara í stúkunni um það hvort Víkingar myndu ná að skora tíu mörk í þessu veðmálasvindli sem boðið var uppá í Víkinni á sama tíma.
Rúnar byrjaði seinni hálfleik með tvöfaldri skiptingu. Kyle og Vuk, sem báðir höfðu orðið fyrir hnjaski í fyrri hálfleik, fóru af velli og inná komu Freyr og Byström. Rifjaðist þá upp að það var einmitt innkoma Freys í bikarleiknum gegn Aftureldingu sem gjörbreytti þeirri viðureign. Að þessu sinni var það þó einkum sænski unglingurinn sem reyndist ferskur andblær og kom með nauðsynlegt bit í sóknina sem hafði heldur vantað.
Framarar voru ívið sterkara liðið í byrjun hálfleiksins, en einhvern veginn virtist þetta alltaf vera einn af þeim leikjum þar sem mörk koma helst eftir mistök. Sú varð líka raunin. Klaufaskapur í Framvörninni á 56. mínútu varð til þess að allt opnaðist upp á gátt. Mosfellingar kunna að refsa og það gerðu þeir svo sannarlega, 1:0. Litlu mátti muna að önnur varnarmistök yrðu til að tvöfalda muninn þremur mínútum síðar en Viktor náði að blaka morkskoti í slánna og yfir.
Afturelding dró sig aftur á völlinn og sóknarlotur Fram tóku heldur að þyngjast. Fred og Freyr áttu nett samspil sem endaði í máttlitlu skoti þess fyrrnefnda. Og skömmu síðar átti Fred frábæra stungu á Kennie sem féll til jarðar í vítateignum, taldi að sér hefði verið hrint, en snertingin var aldrei nógu mikil til að uppskera víti. Kennie átti svo skot af löngu færi sem fór rétt yfir slánna eftir viðkomu á varnarmanni og úr hornspyrnunni í kjölfarið átti Róbert fremur slakan skalla sem heimamenn þurftu þó að hreinsa frá nánast á marklínu.
Heimamenn vildu vítaspyrnu hinu megin en uppskáru gult spjald fyrir leikaraskap. Fréttaritarinn taldi sig reyndar hafa séð snertingu, en sessunautarnir útskýrðu að það væri tóm tjara – og ekki myndu þeir ljúga!
Jöfnunarmarkið var búið til af Fred sem hélt af harðfylgi boltanum inni á vellinum uppi við endamörk í baráttu við varnarmann sem var viss um að knötturinn væri á leiðinni útaf, eftir að hafa leikið sig framhjá honum lagði Fred boltann út í teiginn á Róbert sem átti ekki í vandræðum með að skora, 1:1 og enn rúmur stundarfjórðungur eftir.
Heimamenn hefðu getað komist yfir á ný úr skoti eftir að Sigurjón missti boltann klaufalega frá sér. Grindvíkingurinn var ekki sjálfum sér líkur í dag og mun vonandi hafa gott af þessari tíu daga hvíld sem er fram að næsta leik. Hinu megin átti Kennie lúmskt skot sem virtist í augnablik ætla að enda í markhorninu á meðan markvörður Mosfellinga stóð negldur í sömu sporum.
Þegar vallarklukkan sýndi 86. mínútu gerði þjálfarateymið tvöfalda skiptingu. Tryggvi, sem staðið hafði lengi tilbúinn í skiptingu, kom inná ásamt Gumma Magg. Róbert og Fred fóru útaf í staðinn. Velta má því fyrir sér hvort Tryggvi hefði ekki átt að fá aðeins fleiri mínútur því hann byrjaði af gríðarlegum krafti. Eftir að hafa leikið nokkra Mosfellinga grátt nánast í sínum fyrstu snertingum átti hann frábæra sendingu inn á Frey sem skyndilega var kominn í algjört dauðafæri einn á móti markverðinum. Uppáhaldshornfirðingurinn okkar allra ákvað að reyna að sprengja markið með fastasta skoti í heimi sem flaug yfir markið og lenti líklega í Biskupstungunum. Þarna var frábært færi til að stela öllum stigunum.
Litlu var bætt við og 1:1 jafntefli líklega ekki ósanngjörn úrslit, en þessi íþrótt hefur aldrei snúist um sanngirni! Gaman hefði verið að geta slitið sig betur frá liðunum í miðjumoðinu en fjórða sætið er ennþá okkar. Sjáumst í Dal draumanna á móti Víkingum annan sunnudag.
Stefán Pálsson