Í byrjun síðustu aldar höfðu Íslendingar, eins og raunar stór hluti hins vestræna heims, brennandi áhuga á heimskautaferðum. Landkönnuðir sem buðu náttúruöflunum birginn og héldu ótrauðir á pólana fönguðu hug og hjörtu ungmenna. Ein mesta hetjan var Norðmaðurinn Friðþjófur Nansen. Nansen leiddi nokkra leiðangra sem rötuðu í heimsfréttir. Í þeim notaðist hann vitaskuld við skip sem urðu ekki síður nafnkunn.
Undir lok fyrsta áratugs síðustu aldar voru tvö fótboltafélög stofnuð með stuttu millibili á nánast sama reitnum í miðbæ Reykjavíkur. Stofnendur annars félagsins voru ívið eldri – þeir nefndu félagið sitt Fram og var nafnið nær örugglega innblásið af hinu fræga heimskautafleyi Friðþjófs Nansens. Skipið Fram sigldi bæði í átt að Norðurpólnum og að Suðurskautslandinu og er í dag varðveitt á safni sem einn af þjóðardýrgripum Norðmanna. Stofnendur hins félagsins voru nokkrum árum yngri en Framararnir og suma grunar að þeir hafi ekki fengið að vera með stóru strákunum. Þeir stofnuðu sitt eigið félag sem fékk nafnið Víkingur eftir hinu skipi Nansens. Það var selveiðiskip sem kom við sögu í frægum Grænlandsleiðangri kappans. Á fjórða áratugnum var Víkingur lánaður sem leikmunur fyrir kvikmyndatöku þar sem kviknaði í skipinu og það sprakk í loft upp. Með þessu er ekki á nokkurn hátt verið að láta að því liggja að Víkingur hafi verið lakara eða ómerkilegra skip en hið sögufræga Fram. Þetta hefði svo auðveldlega getað þróast á hinn veginn!
Systrafélögin Fram og Víkingur mættust í dag í fyrsta stórleik knattspyrnutímabilsins. KSÍ ákvað að halda bikarúrslitin snemma í ár. Að öllu jöfnu ætti þessi árstími að vera helgaður úrslitakeppni í handbolta, ensku knattspyrnunni og fermingarveislum, en þegar kallið kemur mætir fréttaritari Framsíðunnar á vettvang – að þessu sinni með leið 18 beint úr Hlíðunum.
Það hafði ekki borist nein tilkynning um fínumannaboð fyrir leik, svo hinn alþýðlegi fréttaritari mætti beint á Bar-8una kl. 16:45. Þar mátti hitta fyrir RÚVarann Þorkel Gunnar og fjöldan allan af Víkingum. Við fögnum því – peningarnir úr Fossvoginum eru ekkert of góðir fyrir okkur. Liðskipanin var komin á netið og þar voru tvær augljósar fjarvistir Sigurjón og Fred voru meiddir. Þeirra var beggja sárt saknað í leiknum.
Liðið var annars svona skipað: Viktor í marki. Þorri, Kyle og Kennie í öftustu varnarlínu. Halli og Már í bakvörðum eða á kantinum (fréttaritarinn hefur aldrei séð raunverulegan mun á þeim stöðum). Israel aftastur á miðjunni með Simon og Frey fyrir framan sig. Róbert og Vuk þar fyrir framan. Þetta var verulega varnarsinnuð uppstilling, en það hentar okkur svo sem alls ekki illa.
Skjaldsveinninn Valur Norðri mætti rétt áður en flautað var til leiks, hálfmaríneraður af mæjónesáti í áttræðisafmæli. Forgangsröðunin var þó á hreinu og markapelinn með í för. Félagarnir settust á kunnuglegum slóðum, við hliðina á félaga Andrési Skúlasyni Breiðdælingi og hirðljósmyndara, Þorkatli Gunnari og dóttur sem og mömmu Guðjónssona. Örverpið Viðar slóst síðar í hópinn. Þorbjörn Atli og frú Ragnheiður – foreldrar Þorra – komu fljótlega eftir að leikurinn hófst. Bjössi á nálum frá fyrstu mínútu og hafði líklega gleymt sprengitöflunum heima. Veðrið var æði eins og alltaf í Dal draumanna og fréttaritarinn bölvaði því hraustlega að hafa skilið sólgleraugun eftir heima.
Það var vorbragur í byrjun og augljóst að hvorugt lið er komið í fulla leikæfingu. Ein birtingarmynd þess var hversu fáar aukaspyrnur voru dæmdar í leiknum. Þá flugu leikmenn ítrekað á hausinn, einum á vesturenda vallarins. Framarar byrjuðu ívíð betur en það það væri samt synd að segja að það hafi verið sérstaklega í takt við leikinn þegar okkar menn náðu forystunni á tíundu mínútu. Kyle átti þá langa sendingu framávið og Kennie, sem var í einhvers konar libero-hlutverki var allt í einu orðinn ekki bara fremstur heldur langfremstur og skoraði auðveldlega, 1:0. Upp með pelann og í ljós kom að það hafði ekki skemmst í honum í vetrarfríinu.
Litlu mátti muna að forystan yrði tvöfölduð tveimur mínútum síðar eftir lipurt samspil en skot frá Vuk skilaði litlu. Í kjölfarið fóru okkar menn að draga sig aftar á völlinn og við tók langt tímabil þar sem okkur tókst aðeins að ógna með snörpum skyndisóknum en hefðbundið spil skilaði sáralitlu. Víkingar gengu á lagið og áttu fjölda hálffæra – og raunar eitt stangarskot – en Viktor varði all sem á markið kom.
Um það leyti sem virtist farið að fjara undan sóknarþunga gestanna kom óvænt jöfnunarmark. Sakleysisleg aukaspyrna úti fyrir vítateigshorni small af kollinum af Israel og fór í fallegum boga í bláhornið, 1:1 eftir tæpan hálftíma.
Á 41. mínútu áttu Framarar prýðilega skyndisókn sem virtist enda á því að boltinn hrykki í höndina á einum Víkingnum í vítateignum – a.m.k. að mati skapstillingarmannsins Þorbjörns Atla. Tveimur mínútum síðar virtist Kennie ætla að endurtaka leikinn, þar sem hann stakk sér í gegnum Víkingsvörnina – lék á mann og annan en skot hans var að lokum glæsilega varið. Kennie var okkar langbesti maður í dag. Fer hann ekki fljótlega að tryggja sér ríkisfangið svo hægt sé að velja hann í landsliðið? Það væri þó í takt við nýliðunarstefnuna á þeim bænum.
Tuttugu sekúndum eftir dauðafærið reið ógæfan yfir. Stungusending í gegnum Framvörnina greip varnarmenn okkar í bólinu og framherji Víkinga sem verður að sjálfsögðu ekki nafngreindur hér að venju skoraði frábært framherjamark, 1:2 og súrnandi stemning í stúkunni. Vuk komst í þokkalegt færi alveg undir lok hálfleiksins en það rann út í sandinn.
Menn hugsuðu sitt í Bar-8unni í hléi. Fréttaritarinn og skjaldsveinninn eiga óþarflega marga Víkingsvini, einkum eftir að sá síðarnefndi ákvað að það væri sniðug hugmynd að flytja í Fossvoginn. Þetta felur í sér vandamál í ljósi þess að saga viðureigna okkar gegn Víkingum síðustu árin hefur verið öll á sömu leið þar sem við vinnum móralska sigra en föllum á réttarmorðum og fádæma óheppni. Hamborgarinn bragðaðist þó vel. Sinnepssósan í Úlfarsárdal skilur alla aðra eftir í rykinu.
Átta mínútur voru liðnar af seinni hálfleik þegar fyrsta markverða atvikið bar til tíðinda, þegar Tibbling átti óvænt skot sem Víkingsmarkvörðurinn náði að grípa. Einhverra hluta vegna fékk hann að leika í fjólubláum búningi sem var óþægilega líkur treyjum okkar manna. Rétt í kjölfarið mætti Rabbi trymbill á svæðið, sleikjandi mæjónesið úr báðum munnvikum nýkominn úr fermingarveislu. Þetta er ekki árstíminn fyrir alvalega fótboltaleiki.
Eftir tæplega klukkutíma leik fengu Víkingar dauðafæri til að tvöfalda forystuna en Viktor bjargaði með sjónvarpsmarkvörslu. Nokkrum mínútum síðar kom fyrsta skipting okkar manna þar sem Vuk fór útaf fyrir Byström. Víkingar höfðu öll völd á vellinum um þetta leyti.
Á 78. mínútu kom næsta skipting þar sem Kristófer leysi Má af hólmi. Mínútu síðar kom örlítið óvænt jöfnunarmark þar sem aukaspyrna Tibbling af löngu færi rataði í kollinn á Þorra og þaðan í markslánna og í bakið á Víkingsmarkverðinum og inn. Stemningin rauk mjög hratt upp í stúkunni!
En Adam var ekki lengi í paradís. Tveimur mínútum síðar fengu gestirnir horn sem rataði í netið eftir slakan varnarleik. Sigurjóns var saknað og staðan orðin 2:3. Enn leið ekki nema mínúta þar til leiknum mátti heita lokið. Víkingar skoruðu úr þröngu færi á næststöng, sem Fótbolti-punktur-net vill skrá sem sjálfsmark á Viktor. Undir lokin kom Mingi inná fyrir Israel en það var of seint til að hafa teljandi áhrif á leikinn. Svekkjandi tap en ekki sérlega óverðskuldað. Kennie okkar besti maður en flestir fjarri sínu besta. Við óskum Víkingum til hamingju með bikarmeistaratitilinn 2026, aðeins flón gætu klúðrað þessu núna. Næsta stopp: Skaginn í Úlfarsárdal annan sunnudag.
Stefán Pálsson