Um árið 841 stofnsettu norrænir víkingar borgina Dyflinni eða Dublin á Írlandi. Rannsóknir fornleifafræðinga hafa þó leitt í ljós eldri samfellda byggð á svæðinu. Engilsaxar virðast hafa reist þar bæ sem gaf svæðinu nafn sitt og mannvistarleifar í Dyflinnarflóa ná árþúsundir aftur í tímann. Fyrir þennan pistil, sem fjallar að mestu í leik í Bestu deild karla, verður þó miðað við árið 841. Frá Dyflinni komu ættir sem síðar áttu eftir að láta mikið til sín taka við landnám Íslands. Um þremur áratugum síðar koma Vestmannaeyjar fyrst við sögu Íslands, þangað sem hópur þræla með veika tilfinningu fyrir eignarétti höfðingja flúði eftir að hafa drepið Hjörleif, fóstbróður Ingólfs Arnarsonar sem fylltist réttlætiskennd og og hélt út í eyjarnar og drap þá alla. Af þessu sést að samskiptasaga Íslendinga við Dublin er mannsaldri lengri við Vestmannaeyjar – hvað allir athugi!
Í ljósi þessarar forsögu má það teljast verulega ósanngjarnt og ómálefnalegt að flýta leik Fram og ÍBV um hálftíma til að eltast við stopular ferjusiglingar úr Þorlákshöfn í stað þess að stilla hann af við síðdegisflug Icelandair frá Dublin. Fréttaritari Framsíðunnar hafði spókað sig á eyjunni grænu um helgina (sem er ástæðan fyrir því að það kom engin skýrsla um fyrsta leik stelpnanna í sumar) og sá fram á að geta látið sína ektakvinnu skutla sér beint úr Leifsstöð í Dal draumanna rétt áður en flautað yrði til leiks. En nei – eigingirni eyjaskeggja, sem voru of fínir til að bóka sér hótelgistingu í borg óttans, fékk að ráða för og fréttaritarinn mætti því tuttugu mínútum of seint til leiks. Staðan var strax orðin 1:0 og tuttugu mínútur á klukkunni…
Veðraparadísin Lambhagavöllur var ekki sjálfum sér líkur. Hitinn var kannski 6-7 gráður, skýjað og það sem skringilegra var: hvínandi rok. Þetta var augljóslega aðkomuveður, mögulega e-ð sem fylgt hefur gestunum í bæinn. Þetta vill enginn sjá í Dal D-vítamínsins þar sem annars er alltaf bongóblíða.
Eyjanepjan gerði það að verkum að hefðbundnir sessunautar Fréttaritarans sátu ekki í stúkunni, heldur stóðu í efstu röð. Þar var valinkunnur skríllinn: Ívar og Sævar Guðjónssynir, Addi í bankanum, nafni, Lexi bílabraskari, Þorbjörn Atli og frú Ragnheiður, Skjaldsveinninn og Rabbi trymbill. Öll þessi hersing tróð sér á örlítið frímerki gegnt miðlínunni, stóð í hnapp og áttu þeir lágvaxnari fullt í fangi við að sjá á völlinn.
Hvernig var markið? – spurði fréttaritarinn… og allar lýsingar voru á sama veg: „Hann reif markið!“ – Eftir um tímu mínútna leik hafði Eyjavörnin lent í klandri, ekki komið frá sér boltanum og Atli Þór – nýi uppáhalds Tívolílurkurinn okkar – neglt í markið af slíkum bylmingskrafti að vallarstarfsmenn hafi þurft að laga netið. 1:0 og húrra fyrir markaskorun, búú fyrir eignaspjöllum!
En úr því að staðan var orðin 1:0, hvernig var þá liðið skipað? Jú: Viktor í markinu, Þorri, Sigurjón og Kyle í öftustu varnarlínu. Kennie og Halli í marksæknum bakvörðum. Ægir Jarl og Tibbling skiptust á að vera aftastir á miðjunni með Fred og Vuk í frjálsu spili framávið og köntunum og Atli uppi á toppi. Öll þessi liðsuppstilling er birt með fyrirvara um að fréttaritarinn er leikkerfisblindur.
Næstu mínútur eftir að fréttaritarinn var loksins mættur og búinn að ná áttum héldu Framarar áfram að sækja. Þorri átti góðan skalla framhjá eftir horn á 23. mín. og Ægir Jarl, sem var virkilega góður og vinnusamur á miðjunni í kvöld, þrumaði yfir á 26. mín. Tveimur mínútum síðar mátti litlu muna að gestirnir jöfnuðu metin, þar sem þeir heimtuðu víti fyrir hendi og eftir darrðardans vörðu varnarmenn Fram af marklínu. Á 32. mínútu reiddu Framarar hins vegar þungt högg þegar Fred skeiðaði upp kantinn fjær stúkunni, átti svo gullfallega sendingu fyrir markið þar sem Atli potaði inn af stuttu færi, 2:0.
Í kjölfar marksins átti Fram tvö góð færi gegn sterkum mótvindinum, þar sem Vuk kom við sögu í bæði skiptin. Meira bar þó ekki til tíðinda og sársvangur fréttaritarinn var búinn að valhoppa upp í Bar8u til að tryggja sér Framborgara – eina Michelin-stjörnuborgarann í íslensku deildarkeppninni og lapþunnan læt í plastglasi fyrir hléið.
Seinni hálfleikur hófst og aftur var trítlað niður í stúku og norpast fyrir ofan sætin á örlitlum bleðli. Framarar mættu ákafir til seinni hálfleiks. Þeir höfðu reyndar líka verið peppaðir fyrir hlé og til þess var tekið hversu mikið heyðrist af bekknum þar sem Helgi Sig var í essinu sínu gegn gömlu lærisveinunum. Á 49. mínútu uppskárum við hamaganginn þar sem hornspyrna frá vinstrivængnum barst út í teiginn og féll dásamlega fyrir fæturnar á Þorra sem þrumaði upp í þaknetið, 3:0. Almenn glaðværð á pöllunum og markafleygnum gerð góð skil af öllum nema Þorbirni Atla sem er í fráhaldi!
Þar með mátti leikurinn heita búinn. Vonlitlir Eyjamenn drógu sig inn í skelina og lítið gerðist næstu mínútur. Vuk fór af velli eftir tæplega klukkustundar leik fyrir Byström. Rokið hentaði hvorgum þeirra sérstaklega vel. Þegar seinni hálfleikur var hálfnaður fengu Eyjamenn aukaspyrnu á háskalegum stað og komust í dauðafæri nálega upp úr engu en Viktor varði stórkostlega. Það er sérstakur hæfileiki hjá markvörðum að geta gripið til svona varslna upp úr þurru eftir að hafa varla þurft að hreyfa sig heilu og hálfu leikina! Síðar í leiknum átti hann eftir að verja jafnvel af örstuttu færi og verða þannig einn af mönnum leiksins þrátt fyrir að hafa nánast ekkert þurft að gera.
Fréttaritarinn þurti að bregða sér á salernið og ákvað í leiðinni að líta á kuldaskræfurnar í fínumannastúkunni sem nenntu ekki út og horfðu í staðinn í gegnum glerrúður. Af handahófi mætti nefna Sigga Tomm, Valtý Björn, Pétur Ormslev og Gumma Torfa. Mannauður hinna kulvísu er ótæmandi! Meðan á því stíð fengu Eyjamenn billega aukaspyrnu á besta stað og skoruðu snyrtilega: 3:1, var allt að fara í skrúfuna? Höskuldarviðvörun: það var ekki allt að fara í skrúfuna!
Fjórum mínútum eftir slysalega Eyjamarkið fengu Framarar aukaspyrnu við vítateigshorn gestanna. Halli lyfit boltanum snyrtilega inná markteig þar sem Kyle – (sem átti sinn allra besta leik lengi) – reif sig lausan og skallaið í netið, 4:1. Beint í kjölfarið gerði þjálfarateymið tvöfalda skiptingu. Kennie og Atli fóru útaf fyrir Mása og Badda – nýja uppáhaldsleikmann fréttaritarans.
Eftir stutt stopp hjá þotuliðinu fór fréttaritarinn aftur niður í almennininginn. Leikurinn var að leysast upp í vitleysu vegna vinds og almenns hæfileikaleysis gestanna. Halli og Tibbling fóru útaf á 82. mín. fyrir Kristófer og Israel. Tibbling var klárlega besti maður fyrri hálfeiks í óvenjulega varnarsinnaðri miðjustöðu, en var farinn að þreytast allnokkurt. Már var nærri því að skora tveimur mínútum síðar eftir að skot hans var naumlega varið í horn eftir darraðardans í teignum. Tveimur mínútum síðar kom hins vegar fimmta markið nánast upp úr engu þar sem bylmingsskot Kirstófers rataði í markhornið, 5:1. Lausleg athugun leiðir í ljós að þetta sé í þriðja sinn á öldinni sem Fram skorar fimm mörk í leik í efstu deild. Áður voru það 5:4 sigur á FH 2002 og 5:0 sigur á Keflvíkingum 2009.
Menn leiksins? Tjah, Þorri fékk viðurkenninguna á vellinum og það mátti svo sem alveg til sanns vegar færa. Í raun voru flestir eða allir okkar manna mjög góðir í kvöld. Viktor með tvær stórkostlegar vörslur, Sigurjón traustur, Ægir Jarl flottur – svona mætti lengi halda áfram. Fréttaritarinn myndi þó vilja gefa Fred stimpilinn – það er frábært að geta fengið að sjá hann svona framarlega í sumar miðað við fyrra ár.
Næsta stopp: FH á útivelli næstu helgi.
Stefán Pálsson