„Alltaf þegar maður fær einhverja snjalla hugmynd“, sagði einn prófessorinn í sagnfræðinni í Háskólanum í gamla daga, „þá kemur í ljós að einhver löngu gleymdur Þjóðverji var búinn að setja hana fram í fjögurhundruð síðna doðranti á nítjándu öld… þess vegna er best að kunna ekki þýsku!“ Þetta voru skynsamleg ráð enda hefur fréttaritari Framsíðunnar unnið markvisst að því að gleyma því litla sem hann þó lærði í þessu ágæta germanska tungumáli á Menntaskólaárunum.
Sannleiksgildi orða prófessorsins sönnuðust enn frekar við skrif þessarar fótboltaskýrslu um jafnteflisleik Keflavíkur og Fram. Á Reykjanesbrautinni á heimleiðinni lét fréttaritarinn sér til hugar koma að leggja út af Kappaksturslagi Ómars Ragnarssonar í pistlinum. Þar, sem kunnugt er, var sungið um örsmáa Fíat-lús í kappakstri við ógnarstóran kadilják sem brunuðu um götur Reykjavíkur, uns í ljós kom að ítalski smábíllinn var fastur í öðrum gír. Þetta hefði verið stórkostlegt líkingamál fyrir viðureign kvöldsins, nema hvað hvorugt liðið komst almennilega í þriðja gír. Snjallt!
Að sjálfsögðu kom í ljós með smáathugun að einhver þýskur 19. aldargaur hafði notað líkinguna áður – eða öllu heldur fréttaritarinn sjálfur í skýrslu um heimaleik gegn Víkingi Ólafsvík á árum eyðimerkurgöngunnar í Lengjudeildinni. Hvílík raun að þurfa í sífellu að standa í skugganum af sjálfum sér!
Eina farartækið í þessari sögu sem nýtti alla fimm gírana var jeppinn hans Rabba sem tók að sér bílstjórahlutverkið að þessu sinni, sem kallaði á heljarmikla snúninga þar sem fyrst var Skjaldsveinninn Valur Norðri sóttur í Fossvoginn, þá Kristján Freyr Hnífsdalstrymbill í Hlíðarnar og loks fréttaritarinn í miðbæinn þar sem hann varpaði öndinni eftir stíf fundahöld og fyrirlestra. Tímastjórnunin var stórkostleg og tryggði að lágmarkstíma yrði varið í Reykjanesbæ til annars er fótboltaáhorfs. Tvær mínútur voru liðnar af leiknum þegar gengið var inn um vallarhliðið.
Það var örlítið súldarlegt veður, en þó hátíð miðað við flestar minningar frá fyrri leikjum í Keflavík. Grasið leit prýðilega út – amk úr fjarska – en heimamenn virðast hafa hnikað vellinum eins fjarri áhorfendastúkunni og unnt er í átt að varamannabekkjunum. Muna: taka næst með sér leikhúskíki.
Það voru skörð höggvin í Framliðið, en til viðbótar við meiðsli Kyle var Atli fjarri góðu gamni – þótt heimildum bæri ekki saman um hvort böðlunum á Skaganum eða hnjaski á æfingu væri um að kenna. Rúnar þjálfari var svo heima með magapestina sem lagt hefur annan hvern mann á síðustu dögum, þar á meðal sjálfan Skjaldsveininn sem þó er matvælafræðingur og sprittar alltaf á sér lúkurnar. Viktor í marki. Þorri, Sigurjón og Kennie í öftustu varnarlínu. Mási og Israel á köntunum. Ægir, Freyr og Fred og miðjunni. Vuk og Róbert frammi.
Framarar byrjuðu nokkuð líflega og Vuk komst í prýðilegt færi strax á áttundu mínút eftir ágætis rispu Róberts. Eftir stundarfjórðungsleik voru heimamenn svo nærri því að skora sjálfsmark sumarsins þar sem þrumuskalli eins þeirra fór rétt framhjá markstönginni. Eftir þetta fór mjög að draga úr kraftinum í leiknum. Illu heilli gilti ekki það sama um börnin sem voru á trommunum Keflavíkurmegin. Þau héldu áfram að berja húðirnar í takti sem minnti helst á Einstürzende Neubaten (ekki spyrja um merkingu hljómsveitarnafnsins – fréttaritarinn er strax búinn að gleyma henni). Tvö til þrjú hálffæri litu dagsins ljós þar sem eftir var fyrri hálfleiks en hvorugt lið var sérstaklega nærri því að skora, ef frá er talin hörkumarkvarsla Viktors á lokamínútunni.
Keflavíkurvöllur er alltaf skemmtilegur og heimamenn viðræðugóðir. Hamborgararnir voru prýðilegir og bjórinn ágætur og prýðilegum styrk. Yrði seinni hálfleikurinn líflegri?
Stutta svarið var: nei. Sáralítið gerðist fyrstu tíu mínúturnar, en þá fengu Framarar aukaspyrnu á miðjum vallarhelmingi Keflvíkinga. Fred sá Kennie lausan og uppáhalds Daninn okkar allra var fljótur að hugsa og skoraði með snyrtilegu langskoti, 0:1 og markafleygurinn langþráði dreginn á loft. Nokkrum mínútum síðar kom Vuk sér í prýðilegt færi eftir góðan undirbúning frá Israel, en freistaði þess að skjóta sjálfur í stað þess að senda fyrir markið á aðvífandi samherja. Gott skot en vel varið í horn.
Um það leyti sem dómarar á HM hefðu farið að flauta til auglýsingapásu, náðu heimamenn að jafna eftir ótrúlega einfalda sókn þar sem Framvörnin opnaðist illa. Við þetta koðnaði leikurinn endanlega niður. Jakob kom inná fyrir Vuk og var sænski Svarfdælingurinn nærri búinn að skora í fyrstu snertingu eftir fínan undirbúning frá Fred. Fred fékk svo hvíldina þegar tíu mínútur voru eftir, þegar Tibbling kom inná. Aukaspyrna Keflvíkinga á lokamínútu venjulegs leiktíma small oná marknetinu og í uppbótartímanum gerði Helgi þriðju breytinguna þegar Baddi kom inná fyrir Má. Afar óeftirminnilegum leik lauk því með sanngjörnu jafntefli. Líklega ásættanleg uppskera á erfiðum útivelli en við viljum sjá eitthvað líflegra gegn Þórsurum í Dal draumanna um helgina.
Stefán Pálsson