Gúttóslagurinn, hörðustu stéttarátök millistríðsáranna, átti sér stað þann 9. nóvember árið 1932. Þessi dagsetning er merkingarþrungin í mannkynssögunni – þannig var Kristalsnóttin svokallaða þann dag árið 1938 og markaði ákveðið upphaf að gyðingaofsóknum í Þýskalandi. Mörgum áratugum síðar féll Berlínarmúrinn á þessum sama degi. En níundi nóvember er líka dagurinn þegar Íslendingar urðu að aumingjum. Það gerðist árið 1930 þegar heitu vatni var hleypt á Austurbæjaskólann úr Laugaveitunni svokölluðu: hitaveituöldin var hafin á Íslandi og þess var skammt að bíða að þjóð sem hafði þraukað í kulda og vosbúð um aldir breyttist í kuldaskræfur sem renndu upp í háls um leið og hitinn féll niður fyrir tuttuguogeina gráðuna – innandyra.
Fréttaritari Framsíðunnar mætti kotroskinn í Dal draumanna í kvöld, nýbúinn að halda maraþonræðu á kassa fyrir utan Breiðholtslaug. Mælirinn í bílnum sagði honum að hitinn úti væri að sleikja tíu gráðurnar og einhver sól á lofti. Þetta yrði bara fínt!
„Uhh… fá frambjóðendur bara að frílysta sig á fótboltaleikjum í kosningaviku?“ – spurði hægristaukurinn Gísli Freyr Valdórsson fréttaritarann, þar sem hann sat og gúffaði í sig ljúffengan Framborgarann á hlýjum og notalegum ganginum. Frambjóðandinn umlaði eitthvað um að það þyrfti nú að vinna í 113-atkvæðunum eins og öðrum, en vissi samt upp á sig sökina. Ekki segja kosningastjórunum.
Hamborgarinn kláraðist en fréttaritarann langaði ekkert út í stúku. Það var nöpur norðanátt og aldrei þessu vant blés hún upp í stúkuna. Kannski var alveg eins gott að halda sig bara fyrir innan glerið.
Byrjunarliðið var svipað og verið hefur. Orkus í markinu… eða eigum við að kalla hana Ashley? Það hefur alltaf verið mjög tilviljanakennt hvort fréttaritarinn hefur notast við fornöfn eða eftirnöfn erlendra leikmanna… Höldum okkur við Orkus í bili – það er líka dálítið töff nafn. Harpa, Emma Young og Isabelle Gilmore í öftustu línu. Freyja Dís og Sylvía bakverðir. Una Rós, Hildur María og Sara Svanhildur á miðjunni. Brookelynn Entz (sem verður hér eftir kölluð Brookelynn) og Taylor Hamlett (sem verður Hamlett enn um sinn – aftur: ekki spyrja) frammi.
Víkingar byrjuðu af talsverðum krafti og ætluðu greinilega að sækja mark snemma. Framliðið varðist djúpt en gaf engin sérstök færi á sér. Planið var að sækja hratt upp ef færi gafst, en það tókst illa – meðal annars vegna sterks vindsins. Allir voru vansælir í stúkunni nema börnin með trommurnar sem gátu slegið bumbur sér til hita.
Eftir fyrsta stundarfjórðunginn jöfnuðust metin nokkuð en sáralítið gerðist í leiknum sem vert er að hafa orð á 1-2 hálffæri Víkinga, þar til á lokamínútunum þar sem Víkingar áttu tvö góð skot naumlega framhjá og Hamlett þrumaði rétt yfir Víkingsmarkið – allt á þriggja mínútna tímabili. Markalaust og bragðdauft í hléi.
Fréttaritarinn kíkti upp um hæð. Í veislusalnum var hamborgaraverksmiðjan að störfum. Eftir nokkra leit fannst bjórdreitill sem ekki hafði klárast eftir sigurleikinn fræga gegn Val. Það kom sér vel því þá var hægt að ná smá Fossvogsgulli út úr hálfri stjórn knattspyrnudeildar Víkings sem kom aðvífandi og meira en tilbúin til að skilja peninga eftir í hverfinu. Fréttaritarinn lét lítinn bauk nægja og trítlaði þvínæst yfir í fínumannasalinn sem var myrkvaður og bara Gummi Torfa og Daði í Úlfunum. Það var kannski dimmt, en þarna var hlýtt og notalegt. Aðalritarinn fékk sér sæti og horfði á allan seinni hálfleikinn í gegnum örlítið skítugar rúðurnar. Helvítis Laugaveitan!
Það var Þreföld skipting í hléi. Alda kom inná fyrir Unu Rós, Júlía Margrét fyrir Freyju Dís og Katrín fyrir Sylvíu. Allt annað var að sjá til Framkvenna í upphafi seinni hálfleiksins og liðið þrýsti sér framar á völlinn þrátt fyrir að spila upp í vindinn. Fyrsta afgerandi færið leit ljós á 50. mínútu þegar Brookelynn átti góða rispu upp kantinn, sendi fyrir en boltinn sveif fram hjá þremur Frömurum í teignum sem allar virtust í vænlegum færum. Eftir þessa frísklegu byrjun var það því talsvert högg þegar gestirnir tóku forystuna eilítið gegn gangi leiksins á 55. mínútu, eftir að hafa prjónað sig í gegnum vörn okkar og boltinn hrokkið af varnarmanni og í netið. 0:1 og lítil kátína hjá fréttaritaranum, Torfunni og Úlfinum.
Markið vakti Framkonur til lífsins og loksins fór liðið að færa sig ofar á völlinn. Um miðbik hálfleiksins komust Alda og Katrín í tvö úrvalsfæri með mínútu millibili þar sem hreinsað var af marklínu og varið á síðustu stundu. Á 73. mínútu var víðtæk samstaða í fínumannastúkunni um að Hamlett hefði átt að fá víti eftir samstuð við Víkingsmarkvörðinn en ekkert var dæmt.
Á 82. mínútu átti Sara Svanhildur, okkar langbesti leikmaður í kvöld, fína stungusendingur inn á Brookelynn sem var sloppin ein í gegn, en lét verja frá sér. Tveimur mínútum síðar á Sara aðra frábæra sendingu fyrir sem skaust af kollinum á Hamlett en í lúkur Víkingsmarkvarðarins. Tíminn leið og möguleikinn á jöfnunarmarki virtist renna okkur úr greipum. Á lokamínútu uppbótartíma komst Alda í prýðilegt færi er skot hennar smaug rétt framhjá. Enn eitt tapið veruleikinn í viðureign þar sem við hefðum svo auðveldlega getað skorað í það minnsta eitt mark. En áfram gakk. Fyrsta skrefið í hinum óumflýjanlega bikarmeistaratitli Framkvenna verður stigið á Lambhagavelli á föstudagskvöld.
Áfram Fram!
Stefán Pálsson