Súldin ræður ríkjum í Reykjavík í júlí, á meðan Austfirðingar baða sig í sól. En sólin er víðar, þar á meðal í hjörtum Framara sem virðast ekki kunna annað en að vinna fótboltaleiki þessa daganna. Fréttaritarinn vaknaði með hamingjubros á vör eftir sigurinn góða á Valsmönnum að Hlíðarenda í gær. Nokkrum kaffibollum síðar var orðið tímabært að setja sig í stellingar fyrir næsta leik – að þessu sinni í Víkinni. Kristján Freyr mætti á fína bílnum sínum (einhver er nú innkoman!) og brunað var í Fossvoginn.
Það var ágætis mæting miðað við árstíma og Framarar fjölmennir í stúkunni, enda tveir góðir sigurleikir að baki í tveimur síðustu leikjum. Flest sætin í neðri hlutanum voru regnvot og til að forðast rassbleytuna var sest alveg upp í rjáfri. Félagi Sigurður Freyr færði sig þangað fljótlega líka. Addi í bankanum mætti svo seint og síðar meir, enn með glott á vör eftir afrek gærkvöldsins.
Orkus í markinu. Emma, Gilmore og Harpa í öftustu varnarlínu með Entz og Katrín í vængbakvörðunum, Una Rós, Hildur og Sara Svanhildur á miðjunni. Taylor og Alda frammi. Planið var augljóslega að senda langa bolta á framherjanna og treysta á hraða þeirra og líkamsstyrk. Ekki slæm áætlun.
Framliðið var samt lengi að finna taktinn og heimakonur voru mun sterkari fyrstu mínúturnar. Var ástæða til að hafa áhyggjur eða var hér um sama leikbragð að ræða og á Hlíðarenda kvöldið áður – að mæta ekki til leiks fyrr en eftir kortér? Sú reyndist vera raunin. Á fimmtándu mínútu átti Orkus eina af sínum ógnarlöngu spyrnum frá marki, sem fór lengst inn fyrir Víkingsvörnina. Alda hljóp af sér lánlausa varnarmenn og skoraði svo prýðilegt framherjamark, 0:1. Við þetta breyttust öll valdahlutföll í leiknum. Víkingar héldu að sönnu áfram að halda boltanum og leika sín á milli á vallarhelmingi Fram, en helstu færin voru eiginlega bara skyndisóknir Framara sem áttu auðvelt með að komast aftur fyrir vörnina og valda usla. Einna besta færið kom í hlut Söru Svanhildar eftir tæpan hálftíma þar sem hún fékk boltann á silfurfati rétt fyrir utan vítateig og freistaði þess að skjóta í stað þess að senda á samherja, en boltinn fór rétt framjá. Fjórum mínútum síðar komst Taylor (sem fréttaritarinn hefur eiginlega ákveðið að nefna eftirleiðis með fornafni en ekki eftirnafni) ein á móti markverði Víkings eftir prýðilegan undirbúning Hildar og Öldu, en skot hennar var frábærlega varið.
Að öllu eðlilegu hefði Fram átt að fara inn í leikhléið með amk tveggja marka forystu – yrði kæruleysið okkur dýrkeypt? Í hléi blandaði fréttaritarinn geði við þá innfæddu. Krikketforkólfurinn Ragnar Kristinsson konferentzráð veitti leiðsögn um svæðið og bjórdælum heimamanna voru gerð góð skil. Víkingum stendur ekki á sama um stöðuna í deildinni og var að heyra að liðið yrði rækilega styrkt í glugganum.
Það voru hins vegar allt önnur lið sem komu út í seinni hálfleik. Víkingar náðu afgerandi undirtökum og voru með okkar konur í köðlunum frá fyrstu mínútu á meðan Bláklæddum reyndist lífsins ómögulegt að tengja saman 3-4 sendingar með boltann. Það kom því ekkert á óvart þegar heimakonur jöfnuðu metin á 52. mínútu, reyndar með verulega slysalegu sjálfsmarki eftir hornspyrnu, 1:1. Mínútu síðar fengu Víkingar dauðafæri til að komast yfir, en við sluppum með skrekkinn. Stemninginn súrnaði hratt Frammegin í stúkunni en okkar fólk var þó duglegt við að kalla og láta í sér heyra. Ekki létti stemninguna að dómaratríóið leyfði Víkingum að komast upp með endalausar bakhrindingar og peysutog. Svo allrar sanngirni sé gætt, voru gestgjafarnir alveg jafn súrir út í dómgæsluna og stór vafaatriði féllu Víkingum í óhag.
Þegar tuttugu mínútur voru liðnar af seinni hálfleik gerði Fram sína fyrstu skiptingu. Freyja Dís kom inná fyrir Katrínu. Væntanlega var það ekki bara þeirri skiptingu að þakka, en allt í einu var eins og Framkonur vöknuðu af værum blundi. Sara Svanhildur náði fyrsta markverða skotinu eftir hlé um miðjan hálfleikinn og í kjölfarið fór aftur að lifna yfir sóknarleiknum. Una var öflug á miðjunni og ógnaði sífellt með skotum og sendingum. Hornspyrnurnar okkar sköpuðu líka sífelldan usla, enda markvörður Víkinga ekki sérlega há í loftinu.
Þótt leikurinn væri mjög farinn að jafnast, væri synd að segja að sigurmark Fram hafi verið neitt augljóslega í kortunum – en það kom nú samt á 78. mínútu. Aldrei þessu vant hafði dómarinn ákveðið að flauta á peysutog Víkinga lengst úti á velli. Uppúr aukaspyrnunni átti Una Rós fallega sendingu á Öldu sem náði að taka niður boltann, snúa af sér varnarmann og skoraði með bylmingsskoti í markið. „Þetta mark var nógu stórt!“ – sungu Framarar, staðan 1:2 og bláar á sigurbraut á ný!
Beint í kjölfar marksins urðu Víkingar í stúkunnni fokvondir þegar vænleg skyndisókn þeirra var stöðvuð vegna þess að tveir boltar voru inni á vellinum. Það var hins vegar ekkert yfir þessu að kvarta. Boltakrakkar Víkinga voru búnir að vera að leika sér með bolta á hliðarlínunni og ítrekað misst þá inn á völlinn. Í þetta skiptið hafði það afleiðingar.
Hlín Heiðarsdóttir kom inná fyrir Öldu þegar tíu mínútur voru eftir og lét vel finna fyrir sér. Síðustu mínúturnar lögðust okkar konur þó í hálfgerða nauðvörn. Á 82. mínútu dansaði boltinn á marklínunni og Orkus átti frábæra vörslu þar sem hún sló frían skalla yfir markið á 85. mínútu. Júlía Margrét kom inná fyrir Söru Svanhildi undir blálokin, en engu að síður var tími fyrir Víkinga til að setja knöttinn í net Frammarksins – en rangstöðuflaggið var réttilega komið á loft.
Frábær sigur – sá þriðji í röð og stigataflan farin að líta öllu betur út. Á leiðinni í bílinn spurði Krtistján Freyr hver væri ráðlagður dagskammtur af Zigga-Zagga og okkur bar saman um að einn á dag væri tilvalið! Næst er það stærsti leikur ársins – í Dal draumanna á laugardaginn kemur: sjálf undanúrslitin í bikarnum. Þangað mæta allir og amma þeirra!
Stefán Pálsson